Durf jij vol zelfvertrouwen te zeggen dat elk gedrag van kinderen waardevol is? Alles wat een kind doet helpt hem leren en groeien, helpt hem herstellen van pijn of dient als hulpsignaal.
Wij volwassenen zijn grootgebracht in vele verschillende culturen. Al deze culturen waren sterk bevooroordeeld over hulpsignalen die kinderen uitzonden. Het werd als lastig ervaren. Processen, zoals lachen, huilen en driftbuien, werden als waardeloos of erger gezien. Ik maak drie categoriexc3xabn m.b.t. het gedrag van kinderen.

• Een kind dat zich verbonden voelt met de mensen om zich heen
  Zij/hij kan nadenken, zij/hij is flexibel en zij/hij kan leren. Bijvoorbeeld op het speelplein: Zij/hij geniet ervan om naar de glijbaan te klimmen en eenmaal boven laat ze andere kinderen voor gaan. Zij/hij leert en wordt sterker en ze maakt contact met anderen
• Een kind dat in alle rust handelt en opgejaagd wordt door een ander kind
  Zij/hij klimt behoedzaam de trap op naar de glijbaan, maar wordt onderweg ingehaald door een ander kind dat roept:"Schiet nou op!" Eenmaal boven zal dit kind, dat zich niet meer veilig voelt eerst in huilen uitbarsten. Ze huilt omdat ze geschrokken is en als een ouder of leerkracht daarbij is dan kan zij/hij na het huilen zonder angst van de glijbaan af gaan en daarna weer naar boven en daar een ander kind voor laten gaan.
• Een kind dat andere kinderen opjaagt of duwt, omdat hij/zij de eerste wil zijn.
  Het kind dat naar de glijbaan klimt en een ander kind dat daar zit ruw opzij duwt zendt duidelijke signalen uit dat zij/hij zich met niemand verbonden voelt. Zij/hij voelt zich niet veilig en heeft hulp nodig. Dit gedrag wordt vaak bestempeld als slecht, terwijl het een kreet is om hulp, waarmee zij/hij zegt:"Ik kan niet goed nadenken, help me met de boosheid die ik met me meedraag."

Alle drie gedragingen kunnen van hetzelfde goede kind komen. Alle drie gedragingen zijn belangrijk. Toch voelt alleen het nadenkende en betrokken gedrag van een kind, voor de meeste ouders, als goed. Maar hoe kunnen we weten wanneer onze kinderen onze hulp nodig hebben als we niet meteen het signaal ontvangen?

We kunnen altijd trots zijn op onze kinderen. In wat voor staat ze op dat moment ook zijn. We zullen ons moe voelen en we zullen boosheid voelen. Onze kinderen zullen waarschijnlijk signalen uitzenden, waardoor we niet meer kunnen zien hoe goed ze zijn. Maar ze zijn goede kinderen en wij zijn goede ouders. Net als zij zijn wij goed als we alles in de hand hebben en we zijn nog steeds goed als we het moeilijk hebben. We voelen ons wel beter als we het niet moeilijk hebben, maar we zijn ook goede mensen als dingen moeilijk zijn.

Misschien vind je dit artikel interessant. Als dat zo is dan zul je genieten van mijn gratis eBoek, die je kunt aanvragen op www.kokumu.nl